Personalized Learning

10407095_741109095968691_7033619447792958704_nWij leven in een spannende tijd. Sir Ken Robinson benoemt het als de transitie van “het industriële tijdperk” naar een “organisch tijdperk”. Het is een tijd die vraagt om ander onderwijs. Simpelweg omdat de maatschappij ingrijpend verandert en het onze taak is de volgende generatie te begeleiden om hun weg te vinden in die veranderende maatschappij. Het is niet onze taak hen voor te bereiden op een leven dat er precies zo uitziet als het onze. Dat is waarom het hen niet helpt onderwijs aangeboden te krijgen waarvan de doelen en de inhoud zijn ontsproten aan het denken van de huidige generatie over dat wat de volgende generatie moet weten.

Is arbeid straks nog steeds het belangrijkste ruilmiddel van de mens? Blijft het voldoende lonend om met werkgevers af te spreken dat je uren aanbiedt en daarvoor salaris terug krijgt? Of zullen steeds meer mensen hun expertise en ervaring in steeds wisselende samenwerkingsmodellen op projectbasis inzetten? Hoe bereid je jongeren daar dan op voor? Als voorbeelden van die verandering noem ik bijvoorbeeld: Blendle, De Correspondent, Uber, nieuwe vormen van overnachten en verblijven in steden, Van de Bron. Er zijn zoveel boeiende Start-ups met een veel creatiever businessmodel dan veel bestaande bedrijven. Disruptive innovation wordt steeds belangrijker en wint terrein.

Welke kant gaat het onderwijs op?

Mondiaal zie je in het onderwijs een aantal ontwikkelingen. Eén is de toenemende prestatiedruk. Scholieren en studenten worden gedrild en voorbereid op toetsen en examens. In Nederland ondergaat een basisschoolleerling in acht jaar tijd 72 toetsen. Deze prestatiedruk houdt vast aan een van top-down vastgesteld curriculum met leerdoelen. De andere trend is die van de 21st century skills. Zeven basisvaardigheden (samenwerken, probleemoplossend vermogen, creativiteit, ict-geletterdheid, samenwerken, communicatie, sociaal culturele vaardigheden) die van belang zijn om je eigen talenten goed te kunnen vormgeven en aanbieden in de maatschappij. Zelf vind ik als achtste vaardigheid “empathie” van groot belang. Wij zullen in onze samenleving sterk moeten inzetten op het verbeteren van contact tussen (groepen van) mensen.

Die 21st century skills worden mondiaal als belangrijk gezien. Denk maar terug aan Alphabet – de onderwijsfilm van het jaar 2014 – waarin dit onder andere in China wordt belicht. Zelf verzorgde ik lezingen in Cortona en Modena (Italië) over dit aspect. Met het verschuiven van het accent op lesstof naar het accent op skills neemt de noodzaak toe om over onderwijs niet meer na te denken in termen van “groep” of ” klas”, maar in termen van een persoonlijk programma. Daarmee gooi ik kennis niet in de prullenbak, maar dient kennis altijd als fundament waarop het leren wordt vorm gegeven. In die ontwikkeling speelt ICT – en bijvoorbeeld de inzet van tablets – een belangrijke rol. In Miami was er een conferentie over onder de naam “Miami Device” en ook in Nederland gingen de “Onderwijsdagen” in 2014 over gepersonaliseerd leren.

Wij zullen de prestatiedruk moeten terugdringen en meer inzetten op het aanleren en toepassen van de 21st century skills. Op tal van plaatsen in ons land en vanuit even zoveel initiatieven wordt hard gewerkt aan deze vernieuwing. De overeenkomst in deze initiatieven is dat ze bottum-up ontstaan. Daarin schuilt ook de kracht.

AndereBlik.com zet zich in om met uw school, met uw onderwijsorganisatie te werken aan veranderingen in de organisatie van het onderwijs. Dat gebeurt met prikkelende lezingen,  het inzetten van “story telling”, het begeleiden van onderwijsteams en het verzorgen van veranderingstrajecten (inclusief interim-management). Daarbij is steevast het vertrekpunt de actuele situatie in uw school en het doel om vanuit die situatie te groeien naar het door uw eigen organisatie geformuleerde doel. AndereBlik.com levert maatwerk en sluit optimaal aan bij het proces dat u wilt doormaken met uw team.

Enzo Ferrari 

Het is 10 april 2014. Ik sta die middag in de grote expositie-ruimte van het Ferrari-museum in Modena. Het licht wordt langzaam gedimd en er begint een filmpresentatie over Ferrari die zich over alle muren van de ruimte aan de bezoekers openbaart. Ik word volledig in het verhaal gezogen en voel mij ineens weer het blije kind van negen jaar, dat met vriendjes een zeepkist bouwde. Wie daarin reed, voelde zich Michel Vaillant.

Het mooie van dat samen aan die zeepkist bouwen, was dat iedereen zijn bijdrage leverde en gewaardeerd werd om die inbreng. Kees had het meest verstand van wielen en assen en leidde ons bij het werk om die constructie te maken. Hans had de beste ideeen voor het stuur en de zitplek en zijn aanwijzingen op dat vlak waren onomstreden. De samenwerking gaf ons plezier en energie. Meer dan wij ooit in school mochten ervaren.

Dit filmpje vind ik heel inspirerend als het gaat over de vraag aan jongeren wat hen nu echt beweegt: https://www.youtube.com/watch?v=KSyHWMdH9gk